Θεραπεία

Έχει γραφτεί από Hilterapia editorial staff,dott. Franco Marchetti

Η χειρουργική επέμβαση μέσω αρθροσκόπησης θεωρείται η αποτελεσματικότερη θεραπεία. Μπορεί, ωστόσο, αρχικά να προταθεί μια προσέγγιση λιγότερο επεμβατική, συντηρητικής φύσεως, όπως η χορήγηση χονδροπροστατευτικών φαρμάκων (και ενδοαρθρικά), ή η θεραπεία με λέιζερ, του οποίου αξιοποιούνται οι βιοδιεγερτικές ιδιότητες.

Η πρόσφατη δυνατότητα διάθεσης ενός YAG παλμικού λέιζερ Νεοδυμίου, το οποίο είναι σε θέση να δρα σε βάθος (Hilterapia), ώθησε στην πραγματοποίηση μελετών, πολλές από τις οποίες είναι αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη. Μια προκαταρκτική έρευνα πραγματοποιήθηκε σε ασθενείς με τραυματισμό στο χόνδρο του γονάτου, οι οποίοι έπρεπε να υποβληθούν σε δύο διαδοχικές αρθροσκοπήσεις: στο διάλειμμα μεταξύ των δύο διαδικασιών πραγματοποίησαν έναν κύκλο θεραπείας Hilterapia.

ΕπΆ ευκαιρία της δεύτερης αρθροσκόπησης, ήταν δυνατόν να παρατηρηθεί μείωση της φλεγμονής, αύξηση των παραγόντων που ευνοούν την ανάπτυξη του χόνδρου και, στις περιοχές που είχαν επωφεληθεί από την πρώτη αρθροσκόπηση, σχηματισμός χόνδρινου ιστού. Βέβαια, ο βαθμός ανταπόκρισης στη θεραπεία εξαρτιόταν από την ηλικία του ασθενούς και τη βαρύτητα της βλάβης.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί σημαντικές πρόοδοι στον τομέα της χειρουργικής αντιμετώπισης των, περιορισμένης έκτασης, τραυματισμών των χόνδρων. Ένα ενδεχόμενο θεραπείας συνίσταται σε μια διαδικασία που προβλέπει την πρόκληση μικροσκοπικών θραύσεων στο οστό που βρίσκεται κάτω από τον χόνδρο. Ωστόσο, μια αδυναμία αυτής της μεθόδου είναι το γεγονός ότι επιτυγχάνει την επιδιόρθωση των βλαβών μέσω της παραγωγής ουλώδους και όχι χόνδρινου ιστού. Μια δεύτερη τεχνική συνίσταται στην αυτομεταμόσχευση χονδροκυττάρων: στην πράξη, κατά τη διάρκεια της πρώτης αρθροσκοπικής διαδικασίας, πραγματοποιείται η λήψη μικρών κομματιών χόνδρου, τα οποία καλλιεργούνται για να παράγουν νέα χονδροκύτταρα, που στη συνέχεια εμφυτεύονται. Μια τρίτη δυνατότητα είναι η λήψη μεγαλύτερων τμημάτων χόνδρου από περιοχές της αρθρικής επιφάνειας που δεν υποβάλλονται σε καταπόνηση, προκειμένου να μεταφερθούν στο σημείο της βλάβης, από όπου προηγουμένως έχει αφαιρεθεί ο φθαρμένος ιστός.

Πρόκειται για διαδικασίες που, προφανώς, ενδείκνυνται αν η πληγείσα περιοχή δεν είναι ιδιαίτερα εκτεταμένη και ο ασθενής είναι νέος, ηλικίας μικρότερης των 40 ετών. Πολλοί ειδικοί, ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι, κατά την αξιολόγηση των ενδείξεων για τις διαδικασίες αυτές, θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη και άλλοι παράγοντες, εκτός της ηλικίας: αυτό σημαίνει ότι η προσφυγή σε αυτές τις επεμβάσεις μπορεί να εκδείκνυται περισσότερο για έναν εξηντάχρονο με έναν ελαφρύ τραυματισμό, παρά για έναν σαραντάχρονο, πάσχοντα από μια σοβαρή αρθρίτιδα, η οποία προσβάλλει ολόκληρη την άρθρωση.



[ Πίσω ]